Geçen sefer biz bu ayetlerde Hristiyan aleminde büyük bir imandan dönüşü, büyük bir yozlaşmayı gördük. Bu yozlaşma küçük bir şey olsaydı, Kutsal Yazılarda yer almazdı. Bu yozlaşmanın ruhsal özelliği olacaktı çünkü yasa tanımaz adam ortaya çıkınca kendisini Tanrı olarak ilan edecekti. Bu iş Pavlus’un zamanında başladı.
Çok erken bir tarihten itibaren, Hristiyanlıkta Roma’daki kilise önemli bir rol oynadı. Roma, imparatorluğun başkentiydi. Yetki havasını taşıyan başkentinde olduğu için, doğal olarak insanların akıllarında Roma kilisesi de bir önem taşıdı. İkinci yüzyıla gelindiğinde, bildiğimiz kadarıyla, Roma kilisesi Hristiyanlığın en büyük inanlı topluluğuydu. Roma’nın konumu, şehri imparatorluğun kavşak noktasına koyuyordu. İmparatorluğun her tarafından gelen insanlar oradaydılar. Bir olay veya durum, imparatorlukta nerede olursa olsun, sayıda çok göç etmiş olan Roma kilisesinin üyelerini ilgilendirirdi.
Batı’da, Protestan Devrimi veya Protestan Reformu, o kadar büyük bir olaydir ki, Protestan kelimesini söylemeye gerek yoktur. Konu içersinde, yalnızca Reformasyon derseniz, insanlar genelde Protestan Reformu’ndan bahsettiğinizi anlayacaklar. Protestan Reformu neydi? Bizim için ne önemi var?
Yedinci Gün Adventistleri, Tevrat, Zebur ve İncil’den oluşan Kutsal Yazılar’a dayanarak, tüm Milletlerden ve dillerden insanları İsa Mesih’in bu dünyaya çok yakındaki dönüşüne hazırlanmaya çağıran imanlı topluluğudur.
Papalığın 538-1798 yılları arasında egemenlik sürdüğü dönemde imanlılar, Katolik Kilisesi’nin öğrettiklerinden başka bir şeye inandıkları ve uyguladıkları için, baskı ve işkence gördüler. Kutsal Yazılar çoğu yerde yasaklandığı için halk karanlıkta bırakıldı. Işık arayanlar, gizlice Kutsal Kitap’ı okudular ve ibadet ettiler. Bunu yapanlar, yakalandıkları zaman hapse atıldılar, şehit düştüler. Milyonlarca kişi böylece hayatlarını yitirdi. İsa’nın söylediği sıkıntı zamanı buydu.
Protestan Reformu denilince çok kişinin aklına gelen ilk isim Martin Luther olsa gerek. Biz önceden Reform’un Sabah Yıldızı olan John Wycliffe’ten ve şehitler Jan Hus ve Jerome’dan bahsettik. Valdensler gibi isimsiz milyonlarca başka kişiler, Karanlık Çağda Katolik Kilisesi’nin öğretilerine ve uygulamalarına katılmadıkları için hayatlarını kaybettiler.
Cesur Luther’i son defa gördüğümüz zaman, düşüncelerini, savlarını ve yazılarını, imparator Charles ve bütün Worms Kurultay’ının önünde, sadece ve sadece Kutsal Yazıları temel alarak savunuyordu. Geri adım atmayı reddetmişti. Bir süre tüm heyetin hayretten dili tutuldu.
Worms fermanı, Martin Luther’i suçlu olarak tanımıştı. Yazdığı yazılar ve öğretilerinin vaaz edilmesi yasaklanmıştı. Buna rağmen imparatorlukta din özgürlüğü hüküm sürüyordu. İmparator V. Şarlken (Charles) reformu bastırmak istedi ancak reforma karşı geldiği zaman, ya doğudan Türkler saldırdı ya da Fransa kralı yahut papalık bile, imparatorun yükselen gücünü kıskandıkları için ona karşı savaş açtılar. Her tarafta kargaşa olduğu için Reform güçleniyordu.
İsa Mesih’ten gelen bu çağrı, zengin, eğitimli ve önde gelenlere verilmedi. Halk tarafından övgü ve itibar görmeye alışık olan önderler gururluydular ve özgüvenleri tamdı. Böyle insanlar, insan kardeşleriyle duygudaşlıkta bulunamıyor, İsa Mesih’le işbirliği yapamıyorlardı.
Yedinci Gün Adventistleri, Tevrat, Zebur ve İncil’den oluşan Kutsal Yazılar’a dayanarak, tüm Milletlerden ve dillerden insanları İsa Mesih’in bu dünyaya çok yakındaki dönüşüne hazırlanmaya çağıran imanlı topluluğudur.
Martin Luther’in ortaya çıkmasından 700 sene önce, yani 9. yüzyılda Hollanda’dan iki piskopos Roma’ya gitti. Gördükleri onları şok etti. Papa ile ilgili şöyle yazdılar…
