Ölümden Sonra

Ölümden sonra ne olur? Hemen cennete mi cehenneme mi gideriz? Yoksa bilinçsiz bir halde mi kalırız? Acaba cennete gitmeden önce günahlarımızın bedelini ödemek için yarı cehennem gibi bir yere mi gideriz? Araf’a mı gideriz? Peki ne önemi var?

İsa, bedenimizin ve canımızın ölebileceğini söyledi. Adem’e ölümsüz bir can verilmedi, bedenine yaşam soluğu geldiği zaman yaşayan bir varlık oldu. Bu yaşayan varlık, yani nefes, ölebilir mi?

Hezekiel 18:20 Ölecek olan (nefeŝ) günah işleyen kişidir.

Evet, nefeŝ ölebilir. Günahın ücreti ölümdür. Maalesef, Hristiyan dünyası, Tanrı’nın sözünü
çarpıtıp Şeytan’ın yalanını yansıtarak “Hayır, ölmeyeceksiniz, sonsuza dek yaşayacaksınız”
diyor. Bu, Şeytan’ın işine geliyor.

Vaaz serimizin son iki vaazında, ölülerin bilinçsiz halde kaldığını ve kötülerin sonsuza dek işkence görmeyeceklerini birçok Kutsal Kitap ayetiyle gösterdik. Seçtiğimiz ayetler, net bir şekilde ölülerin durumlarını açıkladılar. Ancak Kutsal Kitap’ta bazı ayetler, sanki bu anlattıklarımızın tam aksini gösteriyormuş gibi görünüyor. Bugün bunların birkaçına bakmak istiyoruz (Luka 16:19-31).

Ölüler konuşurlar mı? Öldükten sonra hemen cennete giderler mi? Her mucize Allah’tan mı? Her rüya gerçek mi? Cehennem ebedi mi? Sonlu bir dünya ve sonsuz bir cehennem varsa, adalet nerede?

Son 4 vaazda ölülerin durumunun ne olduğu konusunda yoğunlaştık. Ölülerin hiçbir şey
bilmediklerini öğrendik. Ölüler, ölüdür, düşünemezler. Bedenleri toprak halindedir. Buna
rağmen rağbet gören fikir, insanların ölümsüz ruhunun, bedenin ölmesiyle hemen cennete veya
cehenneme gittiğini söylüyor. İnsanların ölümsüz ruha sahip olmadığını öğrendik. Sadece
Tanrı’nın ölümsüzlük özelliği vardır.

Peki, ne fark eder? Eğer ölüler gerçekten ölüyse, cennette Tanrı’nın önünde duruyor olsalar ya da
bize bakıyor olsalar ne önemi var? Büyük önemi var çünkü Şeytan, dünyayı yoldan saptırmak
için bu yolu kullanacak. Gerçeğe inanmazsak kendimizi Şeytan’ın aldatmalarına açık halde
bırakırız.